Σύνδρομο Wernicke–Korsakoff: συμπτώματα, αιτίες, θεραπεία

Το σύνδρομο Wernicke-Korsakoff είναι μια σοβαρή διαταραχή που συνδέεται κυρίως με έντονη ανεπάρκεια της βιταμίνης Β1, γνωστής και ως θειαμίνη. Για τη λεπτομερή διάγνωση της πάθησης, γίνεται συνολική αξιολόγηση διαφόρων πτυχών της υγείας του ατόμου.

Διαδικασία διάγνωσης

Η αξιολόγηση περιλαμβάνει εκτίμηση της συνολικής υγείας, εξέταση του ιατρικού ιστορικού και εξειδικευμένες διαγνωστικές εξετάσεις.

• Εργαστηριακοί έλεγχοι για τη μέτρηση των επιπέδων βιταμίνης Β1 και την παρακολούθηση της λειτουργίας του ήπατος και των νεφρών
• Απεικονιστικές εξετάσεις του εγκεφάλου για τον αποκλεισμό διαταραχών, όπως όγκοι ή εγκεφαλικά επεισόδια
• Αξιολόγηση της κίνησης των οφθαλμών, με σκοπό την εντόπιση πιθανών διαταραχών στο νευρικό σύστημα
• Εκτίμηση της πνευματικής κατάστασης
• Έλεγχος της λειτουργίας του νευρικού συστήματος και του εγκεφάλου
• Παρατήρηση της κίνησης και της βάδισης για την αναγνώριση τυχόν αλλαγών

Επιλογές θεραπείας

Η άμεση ενίσχυση της θειαμίνης είναι κρίσιμη για την αντιμετώπιση του συνδρόμου Wernicke-Korsakoff. Συχνά, η βιταμίνη Β1 χορηγείται ενδοφλέβια με έγχυση στο χέρι ή το αντιβράχιο. Η θεραπεία συνήθως διαρκεί αρκετούς μήνες, με καθημερινή συμπληρωματική χορήγηση βιταμίνης.

Παράλληλα, προτείνεται διακοπή της κατανάλωσης αλκοόλ και υιοθέτηση ισορροπημένης διατροφής. Τέτοιες αλλαγές συμβάλλουν στην αποφυγή υποτροπής των συμπτωμάτων και διευκολύνουν τη βελτίωση της υγείας. Σε περιπτώσεις κινητικών δυσκολιών, μπορεί να απαιτηθεί εξειδικευμένη φυσικοθεραπεία.

Πιθανές επιπλοκές

Το σύνδρομο Korsakoff συνήθως χαρακτηρίζεται από μη αναστρέψιμες βλάβες. Σε σοβαρότερες μορφές, μπορεί να επιμένουν χρόνια ελλείμματα μνήμης ή προβλήματα στη βάδιση, και σε ορισμένους ασθενείς τα συμπτώματα αυτά ενδέχεται να μην υποχωρήσουν παρά τη θεραπεία.

Πορεία νόσου και ανάρρωση

Η αποτελεσματικότητα της ανάρρωσης εξαρτάται από το πόσο έγκαιρα ξεκινά η θεραπεία. Η έγκαιρη διάγνωση και η κατάλληλη αγωγή αυξάνουν τις πιθανότητες επανόδου σε φυσιολογική ζωή, αν και η πλήρης ανάρρωση μπορεί να διαρκέσει ακόμη και ένα έτος ή περισσότερο. Τα συμπτώματα σύγχυσης και σχετικές διαταραχές είναι συνήθως τα τελευταία που υποχωρούν κατά τη διάρκεια της θεραπείας.