Σύνδρομο αντανακλαστικής συμπαθητικής δυστροφίας και σύνδρομο σύνθετου περιοχικού πόνου

Η διάγνωση του συνδρόμου σύνθετου περιοχικού πόνου πολλές φορές καθυστερεί, καθώς στα αρχικά στάδια τα συμπτώματά του μπορεί να μην είναι εύκολα αντιληπτά. Εάν ο πόνος είναι εντονότερος από το αναμενόμενο μετά από κάκωση ή παραμένει επίμονος, οι ιατροί μπορεί να θεωρήσουν ότι υπάρχει αυτό το σύνδρομο.

Πώς πραγματοποιείται η διάγνωση του συνδρόμου

Δεν υπάρχει συγκεκριμένος διαγνωστικός έλεγχος που να επιβεβαιώνει με βεβαιότητα τη διάγνωση του σύνθετου περιοχικού πόνου. Οι γιατροί αξιολογούν προσεκτικά τα συμπτώματα, διερευνούν λεπτομερώς το ιατρικό ιστορικό και πραγματοποιούν φυσική εξέταση. Για να στηριχτεί η διάγνωση, συχνά απαιτούνται συμπληρωματικές εξετάσεις που ενδέχεται να επισημάνουν χαρακτηριστικά ευρήματα.

• Σπινθηρογράφημα οστών: Μέσω αυτής της εξέτασης ελέγχεται αν υφίστανται βλάβες στα άκρα των οστών ή αν υπάρχει διαταραχή στην αιμάτωση.
• Μαγνητική τομογραφία: Η μαγνητική τομογραφία επιτρέπει να εξεταστούν αναλυτικά οι ιστοί του σώματος και να αναζητηθούν αλλαγές.
• Δοκιμασία ιδρώτα: Μέθοδος για να εκτιμηθεί αν υπάρχει αυξημένη εφίδρωση στη μία πλευρά του σώματος σε σύγκριση με την άλλη.
• Θερμογραφία: Η θερμογραφική εξέταση καταγράφει τη θερμοκρασία και την ροή του αίματος σε συγκεκριμένες περιοχές με στόχο τον εντοπισμό νευρικής βλάβης.
• Ακτινογραφία: Σε προχωρημένες φάσεις, η ακτινογραφία μπορεί να συμβάλει στην ανίχνευση μείωσης της οστικής πυκνότητας.

Επιλογές θεραπείας

Η άμεση έναρξη της θεραπείας αποτελεί καθοριστικό παράγοντα στη διαχείριση του συνδρόμου σύνθετου περιοχικού πόνου. Η έγκαιρη αναγνώριση αυξάνει τις πιθανότητες καλού αποτελέσματος, αν και σε ορισμένες περιπτώσεις η θεραπεία αποδεικνύεται λιγότερο αποδοτική. Παρόλο που η πλήρης αποκατάσταση δεν είναι πάντοτε εφικτή, συχνά επιτυγχάνεται μείωση των συμπτωμάτων.

Φαρμακευτικές επιλογές

• Τοπικά αναισθητικά, όπως οι κρέμες λιδοκαΐνης, προσφέρουν ανακούφιση εφόσον εφαρμόζονται στο δέρμα.
• Αντικαταθλιπτικά χορηγούνται συχνά για τον έλεγχο του χρόνιου πόνου.
• Μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα, για παράδειγμα η ιβουπροφαίνη ή η ναπροξένη, βοηθούν στην καταπολέμηση του πόνου και της φλεγμονής.
• Αντιεπιληπτικά φάρμακα χρησιμοποιούνται για τη ρύθμιση του νευροπαθητικού πόνου.
• Ρινικοί ψεκασμοί, οι οποίοι αναστέλλουν την απώλεια οστικής μάζας.
• Ενέσεις για νευρικό αποκλεισμό εφαρμόζονται με σκοπό τη μείωση του πόνου.
• Συχνά ενδείκνυνται φάρμακα χωρίς ιατρική συνταγή, όπως ασπιρίνη ή ιβουπροφαίνη.

Άλλες μέθοδοι θεραπείας

• Κορτικοστεροειδή χρησιμοποιούνται για την αντιμετώπιση της φλεγμονής και του έντονου οιδήματος.
• Οπιοειδή φάρμακα συνταγογραφούνται σπανιότερα λόγω των πιθανών ανεπιθύμητων ενεργειών και της αβέβαιης αποτελεσματικότητας.

Επιπρόσθετες θεραπευτικές επιλογές

• Τοποθέτηση ηλεκτροδίων στη σπονδυλική στήλη, τα οποία εκπέμπουν ήπια ηλεκτρικά ερεθίσματα και συμβάλλουν στην ανακούφιση.
• Φυσικοθεραπεία για τη διατήρηση της κινητικότητας και την πρόληψη δυσκαμψίας στις αρθρώσεις.
• Υποστήριξη από ψυχολόγο και τεχνικές χαλάρωσης με στόχο την καλύτερη διαχείριση της διαρκούς ενόχλησης.
• Νάρθηκες ή ειδικές συσκευές για την ανακούφιση πόνου στα άκρα ή τα δάχτυλα.

Σε ασθενείς όπου οι συντηρητικές θεραπείες δεν αποδίδουν, ο ιατρός δύναται να προτείνει χειρουργική επέμβαση αφαίρεσης συμπαθητικών νευρικών πλεγμάτων. Η συγκεκριμένη διαδικασία στοχεύει στην εκτομή ορισμένων νευρικών δομών γύρω από τα αιμοφόρα αγγεία, με σκοπό τη βελτίωση της κυκλοφορίας του αίματος και τη μείωση της έντασης των συμπτωμάτων.