Ανακατασκευή κατάγματος με ανοικτή ανάταξη και εσωτερική οστεοσύνθεση (ORIF)

Η ανοικτή ανάταξη κατάγματος με εσωτερική οστεοσύνθεση είναι μια χειρουργική τεχνική της ορθοπαιδικής, που χρησιμοποιείται για να σταθεροποιούνται και να πωρώνονται πιο σύνθετα κατάγματα.

Τι είναι η ανοικτή ανάταξη με εσωτερική οστεοσύνθεση;

Η συγκεκριμένη μέθοδος βασίζεται σε δύο βασικά στάδια. Στην ανοικτή ανάταξη, ο χειρουργός προσεγγίζει χειρουργικά την περιοχή της κάκωσης και επαναφέρει με χειρισμούς τα σπασμένα άκρα του οστού στη σωστή ανατομική θέση. Στη συνέχεια ακολουθεί η εσωτερική οστεοσύνθεση, δηλαδή η τοποθέτηση ειδικών ιατρικών εμφυτευμάτων μέσα ή γύρω από το οστό, ώστε το κάταγμα να παραμείνει ακίνητο και σταθερό κατά την επούλωση. Για τον σκοπό αυτό μπορούν να χρησιμοποιηθούν πλάκες, βίδες, καρφίδες ή ράβδοι, ανάλογα με το οστό που έχει υποστεί κάταγμα και τον τύπο του τραυματισμού.

Πώς πραγματοποιείται η επέμβαση;

Η επέμβαση γίνεται πάντα με αναισθησία. Ο ορθοπαιδικός χειρουργός αρχικά αποκαθιστά με ακρίβεια τη μορφή και τη θέση του τραυματισμένου οστού, με στόχο η επαφή των οστικών τμημάτων να είναι πλήρης, χωρίς κενά και χωρίς ανωμαλίες στην ευθυγράμμιση.

Ακολούθως τοποθετούνται μεταλλικά εμφυτεύματα για την εσωτερική σταθεροποίηση: μπορεί να εφαρμοστεί πλάκα και να στερεωθεί με βίδες, να εισαχθεί μεταλλική ράβδος μέσα στον μυελικό αυλό του οστού ή να χρησιμοποιηθούν ειδικά μέσα συγκράτησης, όπως σύρματα Kirschner. Τα υλικά αυτά συμβάλλουν ώστε, σε όλη τη διάρκεια της πώρωσης, το οστό να διατηρεί σταθερότητα και σωστό σχήμα.

Γύψος και ακινητοποίηση μετά την επέμβαση

Σε πολλές περιπτώσεις, μετά το χειρουργείο τοποθετείται γύψος ή άλλο μέσο ακινητοποίησης. Στην αρχική περίοδο συνήθως εφαρμόζεται γύψος που επιτρέπει περιορισμένη φόρτιση σε συνδυασμό με πατερίτσες, ενώ αργότερα, καθώς το οστό σταθεροποιείται, μπορεί να δοθεί πλήρης φόρτιση με γύψο ή να χρησιμοποιηθούν πιο σύγχρονοι νάρθηκες.

Χρήση εμφυτευμάτων και αφαίρεσή τους

Ορισμένα υλικά εσωτερικής οστεοσύνθεσης παραμένουν στο σώμα μόνιμα, όμως υπάρχουν περιπτώσεις όπου, μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, απαιτείται η αφαίρεσή τους. Αυτό γίνεται συνήθως όταν το εμφύτευμα προκαλεί ενόχληση ή ερεθισμό στους γύρω ιστούς ή όταν έχει χρησιμοποιηθεί προσωρινή σταθεροποίηση, για παράδειγμα σε κατάγματα κνήμης ή μηριαίου, ή όταν έχουν τοποθετηθεί εξωτερικά μέσα συγκράτησης.

Αποκατάσταση μετά το χειρουργείο

Μετά από ανοικτή ανάταξη και εσωτερική οστεοσύνθεση, η φάση της αποκατάστασης αποτελεί καθοριστικό μέρος της συνολικής θεραπείας. Η επαναφορά της κινητικότητας, της μυϊκής δύναμης και της ευκαμψίας των αρθρώσεων υποστηρίζεται με πρόγραμμα φυσικοθεραπείας, υπό την καθοδήγηση ιατρικής ομάδας. Αν και η περίοδος ακινητοποίησης δεν είναι μεγάλη, μπορεί να οδηγήσει σε μυϊκή αδυναμία, γι’ αυτό η φυσικοθεραπεία είναι απαραίτητη για να διατηρηθεί η λειτουργικότητα και να περιοριστεί ο κίνδυνος μακροχρόνιων προβλημάτων.

Πιθανοί κίνδυνοι

Όπως συμβαίνει με κάθε χειρουργική πράξη, έτσι και μετά από αυτή την επέμβαση είναι δυνατό να εμφανιστούν επιπλοκές. Ανάμεσα στις πιθανές ανεπιθύμητες εξελίξεις περιλαμβάνονται η λοίμωξη, η κάκωση νεύρων, η μείωση της κινητικότητας ή η ανάπτυξη αρθρίτιδας, καθώς και η πιθανότητα βράχυνσης του άκρου ή άλλων παραμορφώσεων. Παράλληλα, θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο κίνδυνος ορισμένων από αυτά τα προβλήματα μπορεί να αυξηθεί και όταν ένα κάταγμα δεν αντιμετωπίζεται χειρουργικά.

Πότε θα πρέπει να εξεταστεί αυτή η λύση;

Πριν ληφθεί απόφαση για χειρουργική αντιμετώπιση, χρειάζεται να συζητηθούν αναλυτικά με τον θεράποντα ιατρό τα πιθανά οφέλη, οι κίνδυνοι και οι εναλλακτικές επιλογές θεραπείας. Μόνο μετά από εξατομικευμένη εκτίμηση της κατάστασής σας και της γενικής σας υγείας μπορεί να επιλεγεί η καταλληλότερη θεραπευτική προσέγγιση.